Juryrapport Write Now! Den Bosch 2009

Door Coen Geertsema

De zomer was vroeg dit jaar. Een unieke gebeurtenis. Hij zou eigenlijk pas beginnen op vrijdag 20 juni om 23.59 uur, volgens de sterrenkundige indeling, voor de geïnteresseerden. Door de vroegere komst van de zomer had de jury de goede hoop mooie snelle goedgemutste verhalen te treffen. In ieder geval wat betreft stijl, inhoud, interpunctie en vorm.

Wij hadden dus wel wat verwacht.

Vorig jaar werd gezegd dat de jonge garde achterbleef. Dat was nu niet het geval. Jullie hebben een gedeelte van de kritiek verwerkt en hebben even hoge ogen gegooid als de oude garde.
We hebben creatieve invalshoeken en ideeën gelezen. Om daar wat uit te lichten denk ik dat de overleden auteurs dit jaar wel een aardige invloed op jullie hebben gehad. Van Voskuil en Hugo Claus tot Willem Brakman en Boeli van Leeuwen. Auteurs, die dit jaar allemaal overleden. Net als een boel personages in jullie verhalen en gedichten. Deze jury is te bekoren met de dood, zeker, maar dan moet de jury zich daar wel iets bij voor kunnen stellen, een beeld krijgen. Als er bijvoorbeeld een verhaal geopend wordt met het feit dat de hond dood is is dat een ijzersterk begin, maar kan de jury daar verder niet zo heel veel mee, behalve dan met het weetje dat de hond dood is. Wat ook wel weer verwachtingen schept. Het klopt, in een ander verhaal dat als je een vork in iemands keel steekt, deze persoon niet heel lang meer te leven heeft. Om er dan een lachsalvo en een vibrator bij te halen maakt het lekker absurdistisch, maar ook over de top. De auteur die misschien in de zaal zit en de diepte in wil, zouden de juryleden willen aanraden meer te schaven aan zijn of haar verhaal, zodat het met vluchtigere zinnen eerder to the point komt.

Voor de dichters onder jullie. De kwaliteit van de gedichten was zeker hoger dan die van de verhalen. Toch hebben we er wel het een en ander op aan te merken. Als wij een schrijfwedstrijd organiseren voor mensen van 15 tot 24 jaar, verwachten wij het een en ander. Rauwe poëzie. Poëzie met lef, poëzie van de straat. Maar daar dacht een paar van jullie anders over. De dichters schreven liever teder. Over de liefde. Dichters hebben natuurlijk altijd de mogelijkheid om dan direct over te gaan op een totaal ander onderwerp zoals de Griekse en Romeinse tragedies, alleen vergeet dan niet dat men ook jouw teksten moet kunnen begrijpen, een lijn moet kunnen volgen. Druk hier en daar op de backspaceknop van je toetsenbord, geef wat uitleg over waar we ons precies bevinden in de Exodus en we kunnen weer verder.

Dan nog een klein geheim van de jury voor jullie: Kill your darlings. Een gevleugelde uitspraak die niet meer inhoudt dan dat je altijd aan je tekst moet blijven schaven. Als je denkt dat je 500 mooie zinnen voor je ziet op je computer, zou ons voorstel zijn er net zo lang aan te schaven en te slijpen totdat je er 300 zinnen over hebt en dan kan je weer verder. Dat maakt de verhalen en de gedichten sterker.

Genoeg tips nu. Waarbij ik nog wel even wil zeggen dat de tips ook gebruikt en toegepast kunnen worden. Op die manier zullen de verwachtingen voor de jury van volgend jaar net zo hoog gespannen zijn en door jullie ingelost kunnen worden. Het is tijd voor de prijsuitreiking. Als ik je naam noem, is het de bedoeling dat de handen van de rest van het publiek op elkaar gaan, om jouw tocht naar het podium te begeleiden. Dan krijg je wat boekenbonnen, die overmorgen direct uitgegeven kunnen worden aan een dichtbundel of wat proza, daar kan je nog wel eens wat van opsteken.. Vergeet niet de bos bloemen aan te nemen en een vraag van Jeroen Rozendaal te beantwoorden.

De derde prijs is voor een verhaal met een sterk begin. Er is aan het verhaal geschaafd en dat levert mooie zinnen op. De volgende wilden we jullie niet onthouden: “Soms voelt mijn hele leven zoals het bezoek van mijn vader. Hij kwam niet.” Het perspectief van de idiote moeder over de dood van de hond is goed overgekomen op de jury.
De derde prijs is voor Marleen van der Velden.

De winnaar van de tweede prijs heeft origineel, stilistisch, kortom heerlijk werk geschreven. De gedichten zijn dwingend, eigentijds en wekken sterke, mooie beelden op bij de jury. Het is een aparte dichtstijl en geeft gevoel, terwijl ze ook heel hard zijn. Om nog even door te gaan een prachtig sterk einde van een ingezonden gedicht: “IK&DE STAD, waar mijn schaduw al gewist en het/ contrast vertroebeld is – mijn god! Maar bewaar die negatieven.”
Je bent een talent, Nelleke Honcoop.

En dan de winnaar van de voorronde van Write Now! Den Bosch 2008. Deze gaat door naar de landelijke finale volgend jaar. De jury zou je aanraden het iets in te korten, omdat sommige passages te ver doorvoeren. Maar vanwege je vlotte stijl, humoristische zinnen en de zeer beeldende beschrijvingen krijg je van ons de eerste prijs. In veel verhalen wordt geschreven over hoe lief grootmoeders wel niet zijn. Ze worden bijna altijd in een positief daglicht gezet. Maar niet in dit verhaal, hier wordt de oma als een last beschreven. Dat begint al direct met de titel van het verhaal: “Oma moest maar eens dood”.
De handen mogen op elkaar voor Roel van Meerendonk.