Tessa van Breeden

Daar ging ze

Daar ging ze. Ze was zo mooi. Ze deed het geweldig. Hoe ze danste… Ik had moeite om me te concentreren. Links, rechts, draaien. Haar jurk wervelde om haar heen. De jurk stond haar prachtig. Nee, niet aan denken. Dansen. Links, rechts, rechts, midden, doordansen, haar laten draaien. We hadden even oogcontact en mijn hart stond bijna stil. Shit… Hoofd naar rechts, links, rechts, met mijn rechterhand op haar rug, steviger tegen me aandrukken, stap, stap, draaien.

Concentreren. Ze had haar lippen rood gestift. Dat was alleen iets wat zij kon doen. Bij andere meisjes zou het verschrikkelijk staan, ouderwets misschien zelfs. Maar haar stond het geweldig. Haar lippen. Ik had zin om haar te zoenen. Wacht. Rechterdraai, linkerdraai, hand anders vasthouden, haar laten draaien. Loslaten, haar laten wegdansen.

Ze gaf me een knipoog. Ik begon te blozen. Ze kwam terugdansen. Ik kon nauwelijks meer nadenken. Wat was de volgende stap? O ja. Vastpakken, links, links, rechts, links, links, loslaten. Draaien. Weer draaien. Elkaar vastpakken. De hele routine opnieuw. We dansten de sterren van de hemel. Mijn mond werd droog. Ik dacht koortsachtig na. Ik probeerde goed te leiden. Ze ging wat dichter bij me staan en fluisterde iets. Ik kon het niet verstaan. Inmiddels zweette ik behoorlijk. "Relax, laat het op je afkomen".

Ze danste weer van me weg. Dit keer geen knipoog. Ze kwam terug en ik bereidde me voor op de volgende passen. Ze begon iets volkomen anders te dansen. Ik stond daar en wist niet wat te doen. Toen pakte ik haar vast en improviseerde mee. We dansten… écht dansen. Met gevoel. Niet nadenken over de passen. Gewoon dansen.

Onze hoofden kwamen steeds dichter naar elkaar toe. Ik zoende haar. Ze zoende terug. Gejoel om ons heen. Het kon me niet schelen. We dansten en de vonken vlogen er vanaf. Het was magisch. De lucht leek te knetteren. Alleen wij bestonden nog. Wij en de dans. De omstanders vervaagden. Er was niemand meer. Alleen zij. Ze danste geweldig.

De muziek stopte. Wij stopten met dansen. Ik keek haar aan. Ze keek terug zoals alleen zij kon kijken: verlegen, maar toch een beetje ondeugend. De lichten, die altijd gedempt waren als we dansten, gingen feller schijnen. Er was pauze. Ik liet haar met tegenzin los. Ze keek me aan. Ik keek terug. Ze beet op haar lip. Haar roodgestifte lippen. Ik wou ze opnieuw zoenen. Ik pakte haar hand en nam haar mee.

We gingen door een deur. Ik deed de deur dicht en trok haar tegen me aan. Ik gaf haar een kus en hield mijn ogen open, want ik wou haar reactie zien. Ze kreunde, zoende me terug en haar ogen zonken dicht. Na een minuut of vijf stopten we.

We moesten terug. De pauze was bijna afgelopen. Ik ging snel terug naar de zaal. Zij schoot de toiletten in, om een minuut later weer terug te komen. De leraar mompelde nog iets over de choreografie verpesten. We lachten, en begonnen te dansen. Daar ging ze. Daar gingen we.