Babette Zijlstra

Terwijl de mieren hun stenen naar
de zee dragen rijden auto’s stapvoets
weg van de Pragerstraβe.
Het tunnellicht simuleert een discolamp
en onzekere geuren verlaten de huid.
De stenen wand wordt in de kiem gesmoord
met ijzeren hekken
vliegtuigmotoren dienen als ventilatoren
en terwijl de nacht langzaam dichtgaat
worden de eerste mensen wakker
en komen wij onveilig aan.

--

Ooit wenste ik dat wij daar nogmaals zouden liggen dat perfecte moment met Kees en
aardbeien en ook nog hamlappen geloof ik.
Dat wenste ik heel vaak tot toen. Toen
jij mij niet aankeek of toen jij vertelde over haar. Ik was
en ik ben nog steeds blij voor je het deed pijn, toen niet ik zag het niet
maar met de lunch voelde ik hoe jij lieve woordjes op het servetje schreef en zij
giechelde en ik wilde dat ik degene was die mocht giechelen.

Maar nee.
Want jij hebt geen streepjestruien en mijn wetlook ken je niet en je houdt niet van Crocky chips en vooral droom je niet over mij. Misschien deed je dat wel maar zei je dat niet en oh Jezus nu droom je over haar maar ik heb nu iemand gevonden die over mij droomt en dat ook nog durft te zeggen.

Met hem ga ik een samenlevingscontract afsluiten.

 

Berlijn

Vluchtig voelen aan
De plant of hij wel
Echt is

Zelfgemaakt ice tea
In een bamboe-glas
(volgens mij is het een vaas)

glazen schaaltje met verse witte pitloze druiven

zwembad-uitzicht met corpulente vrouw in gouden zwemkledij
Keeshondje genaamd Mimi
Zoeken naar eventuele presidentiële suite
(hem niet kunnen vinden)

gelukkig op de kamer een witte vaas vinden met 6 takken
(dat is design)
en hebben we een waterkoker
(die lekt)

Zodra ze uit haar gouden badpak is geklommen
Parel oorbellen, bijpassende ketting
Clubsandwich
(zonder tomaat)
(liever geen augurk)
(zit er zout op?)

---

Als ik slaap
maakt de blauwe
koekoek me
te traag wakker

kunst kijken
dorre tapijten
en uitgewoonde lakens
wonen in mijn gesloten kamerdeur

Op de lege plekken
drinken we met
volle teugen plassen
van gestolen wijn
totdat de kopjes
hun nek laten hangen.

Verdwaasd voelt de
spiegel zich moe
worden als verborgen
ogen langzaam kijken

heen en weer slaan
de stokken verbeten
haat doet de das
een warme sjaal om.

---

Zoals je dat zei wist ik dat je loog.
Je belde even, maar dat deed mamma altijd, dus het zat niet goed.

In duizend steden verstop ik mijzelf
onder de bomen draag ik mijn verdriet in kleine pakketjes onder paraplu's van kant.

Ik slaap zachtjes boven de computer terwijl de inspiratie langzaam wegsijpelt uit verschillende hersenhelften.

De soep wordt langzaam te zout door mijn tranen.

Zenuwachtig sta ik daar
Voor jou opengesteld
En kwetsbaar
Als......
Als een hond die op zijn rug ligt

Ik lach terwijl jij nerveus
Je hand door je haar haalt
Zoals je altijd doet
Als je nerveus bent

Denk ik

Je wilt me niet meer
horen, zien of zwijgen.
Jammer?
Wat is dat nou voor een vraag

Nee. Ik vond je toch niet leuk.

 

Moederschip

als mijn moederschip langzaam zinkt
kietelt de verlatenheid zachtjes mijn rechter bovenbeen aan de onderkant
mijn vlaggenschip maakt rechtsomkeert –
vader verschijnt in de deuropening
de is vrouw er niet bij
doet pijn, stelt gerust
maar de gedachte doet nog meer pijn dan het gemis dat er zou zijn als het er was

mijn onopgevoede verlangens verblijven in dubio
gewetensvraag zal nooit beantwoord worden
ik antwoord zelf op de vragen des levens
dop mijn eigen boontjes
rooi mijn eigen akkers
en het onkruid is te overzien zolang jij niet met je grof geschut bamboescheuten mijn net geschoffelde moestuintje komt kneuzen

dan red ik het nog wel

---

zeg niet dat je je niet zo lekker voelt - als dat niet zo is
zeg niet dat je de telefoon te laat opnam omdat je tv keek – als dat niet zo is
zeg niet dat het wel goed gaat – als het niet goed gaat
lieg niet tegen mij op de manier dat je tegen iedereen liegt
ik wil niet dat er gelogen wordt tegen mij
de muur rondom mij is glashard

niet alleen voor jou gaat de muur op
maar ook voor de rest en dat is niet de bedoeling
het zou de zon moeten zijn
de muur is gestut van te sterk beton om hem neer te halen

als ik een leven voor jou zou kunnen breien
zonder ouwewijven knopen zou ik het breien maar
de enige die de laars past die hem aandoet ben jij
je moet zelf je eigen laars maken het leer looien en het niet aan je laars lappen

denk aan de man die zijn leven geeft voor jullie leven
tot de dood ons scheidt, vraagt hij zich wel af wanneer de dood komt
met zonder jou kan niet maar met wordt ook te moeilijk
steeds de pijn die wij weglachen op een gegeven moment wordt het gelach te hard