Juryrapport Write Now! Venlo

Door Wiegertje Postma

Venlo,

Dit is het eerste jaar dat ik juryvoorzitter ben, dus ik spreek niet uit ervaring, maar er is mij verteld dat de juryvergadering voor Write Now! Venlo van 2009 de kortste vergadering in de geschiedenis van Write Now! is geweest. Een historische aangelegenheid, dus. Ik moet zeggen dat het ook wel historisch kort voelde, maar dat kwam meer omdat ik vanuit Utrecht ruim twee uur onderweg was om hier in Venlo te komen, en ik ook twee lange, lange uren weer terug moest. Een vergaderingetje van drie kwartier valt bij de afronding van die reistijd weg. Ik had me onderweg in de trein voorbereid op een bloederige strijd met mijn mede-juryleden, maar dat bleek ten onrechte. We waren het erg snel met elkaar eens.

Waarom was dat? Venlo blijkt vol spetterend goede ideeën te zitten, maar laat bij de uitwerking daarvan nogal eens wat liggen. De jury kwam verhalen tegen over Wolfmannen, over poep, over vioolspelende tijgertemmers. Verhalen speelden zich af in post-apocalyptische maanlandschappen vol afgrijselijke monsters, of waren een dadaïstische proeve. Maar ondanks deze fantastische plannen, leken veel van de inzendingen die de jury onder ogen kreeg vooral therapeutisch te zijn voor de schrijver, in plaats van verheffend voor de lezer. In veel gevallen kwam de schrijver niet to the point en bleef het verhaal maar doorkabbelen, waardoor de lezer zich gaat afvragen wat nou precies de bedoeling is van de tekst. Meer nog lag die bedoeling er veel te dik bovenop, en werd de lezer lam geslagen met Betekenis en nog net niet letterlijk uitgelegde Symboliek, zodat er voor hem niks meer te raden, fantaseren of zelf in te vullen over bleef. Daar spreekt weinig vertrouwen van de schrijver in de intelligentie en het voorstellingsvermogen van de lezer uit. In een goed verhaal en een geslaagd gedicht mag best wel wat aan de lezer overgelaten worden, Venlo.

Verder nemen jullie het hier, net als in de rest van Nederland trouwens, niet zo nauw met algemeen geldende schrijfregels. In bijna alle inzendingen kwam de jury slordigheidjes tegen, zo simpel te voorkomen als typfouten en zo vermoeiend en ordinair als d-/t-vergissingen. Een tip voor volgend jaar - als iedereen hier weer meedoet met net zulke sprankelende ideeën, maar dan beter uitgewerkt - is dan ook om wat eerlijke dierbaren je werk te laten doorlezen, voordat je het naar Write Now! opstuurt. Die ene kennis die altijd je altijd zo irritant verbetert als je een ‘als’ zegt waar je ‘dan’ bedoelt, een mierenneukende docent of misschien Oma, die nog degelijk taalonderwijs genoten heeft. Dat is misschien wat confronterend, maar als je genoeg lef hebt om een jury je werk te laten lezen, moet je het ook aankunnen als Oma er iets op aan te merken heeft. Als je je werk verbetert, hoeft de jury in je epische meesterwerk niet te struikelen over slordigheden, maak jij meer kans om te winnen, en het houdt Oma ook nog eens van de straat.

De jury was zo snel klaar met de vergadering, omdat de drie winnende inzendingen wél van onbetwistbare kwaliteit waren. Met alle drie was de jury dusdanig tevreden dat er gewoon niet over verder te ruziën viel. Ideaal, eigenlijk.
Allereerst de derde prijs. Die gaat naar een erg opvallende inzending. Niet zozeer het onderwerp, maar wel hoe de schrijver met dat onderwerp is omgegaan. Ik heb tijdens deze wedstrijd zowel in Nederland als in België heel veel verhalen gelezen over mensen in de kroeg die naar de fles grijpen, maar geen daarvan is zo origineel en goed geschreven als deze. Degelijk, droog en humoristisch. Het enige waar de jury bij dit verhaal moeite mee heeft, is het einde. Dat had achterwege gelaten mogen worden, want zoals gezegd: er mag een beetje mysterie in een verhaal zitten. De derde prijs gaat naar een verhaal over iemand die zo intens gelukkig is dat hij maar besluit alcoholist te worden. Gefeliciteerd, Robert Keder met 'De gelukkige dronkaard'!

De tweede prijs is voor een mooi voorbeeld van taalgevoel, en van het verfijnd combineren van ritme, betekenis en klank. Een poëzie-inzending met sterke, degelijke gedichten die begrijpelijk zijn, en tegelijkertijd fris aan doen. Vooral de gedichten ‘Weet nog wel’ en ‘Hoog Catherijne’ vielen in de smaak. De jury wil je vragen om in ‘s hemelsnaam nooit meer een gedicht te verarmen door er het woord ‘zelluf’ in te gebruiken, en je aanmoedigen om te blijven schrijven. We willen in de toekomst graag meer van je lezen. De tweede prijs gaat naar Tom van Popering. Gefeliciteerd!

Tot slot, de eerste prijs. Die gaat naar een origineel en humoristisch verhaal dat de jury hardop heeft doen lachen. Sterker nog, ik heb mezelf er mee ten schande gemaakt, door de winnende inzending in het Openbaar Vervoer te lezen en me vervolgens in een sapje te verslikken van plezier. Het bevat scherpe, herkenbare en uitgewerkte karakters, wat een voorwaarde is voor een goed verhaal, maar wat de jury in andere inzendingen maar zelden is tegengekomen. De schrijver heeft sterke types neergezet, die levensechte dialogen met elkaar aan gaan. De jury wil de schrijver alleen aanraden om in het vervolg niet teveel weg te geven. De setting van dit verhaal is genoeg voor een stuk proza van niet meer dan 2000 woorden. De hele familiegeschiedenis had niet gehoeven: dat is meer iets om te verwerken in een hopelijk nog te verschijnen boek. Venlo, de eerste prijs is voor Romy van der Sande met 'Portie Wiki'. Gefeliciteerd!